هر شهيـد، كـربـلايـى دارد كه خـاك آن كربلا تشنه خون اوست و زمان انتظار مى كشد تا پاى آن شهيد بدان كربلا برسد و آنگاه خون شهـيـد، جـاذبـه خـاك را در هم شـكـسـتـه ، ظلمت را دريده و معبرى از نور خواهد گشود تا روحش را از آن به سفرى ببرد كه براى پيمودن آن هيچ راهى جز شهادت وجود ندارد .چنين سوختنـى را جز به آنان كه پـرواى سـوختن در آتش عشق ندارند نمى بخشند .اى شقايق هاى سوخته !دل خـونين ما شقايقى است كـه داغ شهادت شـمـا را بر خـود دارد آيا آن روز نـيـز خواهد رسيد كه بلبلى ديگر در وص ما سرود شهادت بسرايد؟