جنازه‌ شهيد شفاهي را سال‌ها پس از شهادت، توسط گروه تفحص كشف كردند و جهت تشييع جنازه به تهران انتقال دادند.
وقتي مادر شهيد را خبر نمودند شروع به گريه و انابه كرد. سؤال كردند: «مادر چرا بي‌تابي مي‌كني؟» گفت: من براي شهادت فرزندم گريه نمي‌كنم، من براي خودم گريه مي‌كنم كه چرا خداوند هديه‌اي را كه در راه او دادم پس فرستاده، يعني من به اندازه‌ «‌اُم وهب» ارزش نداشتم كه خدا هديه‌ مرا قبول كند؟ من هديه‌اي را كه در راه خدا دادم باز پس نمي‌گيرم.
منبع: كتاب راه ناتمام، ص 95