حقیقت سرخ

اواخر سال 69 مي خواستيم در منطقه اي شروع به كار تفحص كنيم كه مشكلاتي داشت و مي گفتيم شايد مجوز كار به ما ندهند. چون سپاه گفته بود شما يك شهيد بياوريد تا مشخص شود در آن منطقه شهيد هست. شش روز آن منطقه را گشتيم اما چون به شهيدي برنخورديم و در منطقه هم توجيه نبوديم دل شكسته خواستيم برگرديم.

صبح نيمه شعبان بود؛ گفتيم: «امروز به ياد امام زمان (عج) مي گرديم» اما فايده نداشت تا ظهر به جست وجو ادامه داده بوديم و بچه ها رفتند براي استراحت.
در حال خودم بودم گفتم: «يا امام زمان يعني مي شود بي نتيجه برگرديم؟» در اين فكر بودم كه چشمم به 5-4 شقايق افتاد كه بر خلاف جاهاي ديگر كه تك تك مي رويند در آن جا دسته اي و كنار هم روييده بودند.
گفتم: «حالا كه دست مان خالي است شقايق ها را مي چينم و مي برم براي بچه هاي معراج تا دل شان شاد شود و اين هم عيدي شان باشد.» شقايق ها را كه كندم ديدم روي پيشاني يك شهيد روييده اند او نخستين شهيدي بود كه در تفحص پيدا كرديم. شهيد «مهدي منتظر قائم» اين جست وجو در منطقه شرهاني بود و با آوردن آن شهيد مجوزي داده شد كه به دنبال آن هم 300 شهيد در آن منطقه شناسايي شد؛ شهدايي كه هر كدام داستاني دارند.